dabs.is

Það styttist í það að Snorri hafi verið á leikskólanum Mýri í eitt ár. Meðal starfsmanna þar er frábær pólsk stelpa sem heitir Iwona, hún er í miklu uppáhaldi hjá Snorra og ég held að það sé gagnkvæmt.

Snorri byrjaði mjög snemma að syngja mjög mikið, og í dag gerist það oftar en ekki að hann pantar að við syngjum með honum einhver lög sem við kunnum bara alls ekki, þó við kunnum að sjálfsögðu heilmikið af lögum. Það er semsagt mikið gert af því að syngja á leikskólanum - og heima sömuleiðis.

Í dag kom svo í ljós að Snorri kann textann við Meistari Jakob bæði á íslensku og pólsku:

Panie Janie! Panie Janie!
Rano wstan! Rano wstan!
|: Wszystkie dzwony bija :|
Bim, bam, bum, bim, bam, bum

Iwona er semsagt búin að vera að kenna honum sitthvað frá sínu heimalandi.

Sumir Pólverjar eru kannski til ófriðs. En aðra á maður tvímælalaust að bjóða hjartanlega velkomna til landsins.

Það er svolítið síðan ég ætlaði að búa til svona kerfi þar sem væri hægt að setja upp ættartré, með myndum og hele klabbet. En auðvitað er svoleiðis til. Svo ég þarf ekki að skrifa kerfið sjálft, bara að setja inn gögnin. Þar með fækkaði um eitt atriði á TODO listanum hjá manni.

Svona nokkuð er náttúrulega afskaplega þægilegt, sérstaklega fyrir prófessora eins og mig sem muna varla hvað maður heitir sjálfur, hvað þá nánustu ættingjar mans. Í alvöru, stundum finnst mér ég vita meira um fjölskyldu Britney Spears heldur en mína eigin. Enda er svosem auðvelt að komast yfir svoleiðis upplýsingar í blöðum, ljósvakamiðlum og víðar, reyndar nánast ómögulegt að sjá ekki einhverjar fréttir af henni og strákunum hennar tveimur á hverjum einasta degi. Allavega, það er eiginlega alveg möst að geta flett því upp einhversstaðar hverjum maður er skyldur, og eins er jú mjög þægilegt fyrir annað fólk að sjá þessar upplýsingar á einum stað.

Þjónustan sem er boðið upp á þarna hjá geni.com er reyndar mjög þægileg. Það er hægt að deila ættartrénu með öðrum, birta hluta trésins á manns eigin síðum (eins og meðfylgjandi mynd ber með sér), og ýmislegt fleira. Það eina sem maður gæti haft út á vefsíðuna þeirra að setja er að þar er gert sjálfkrafa ráð fyrir að eftirnafn föður sé líka eftirnafn barna hans - þeir þekkja greinilega ekki íslenskar nafnavenjur. Svosem ekki stóratriði, því þetta er bara tillaga sem maður getur auðveldlega breytt.

Það væri síðan gaman ef þeir örfáu ættingjar mínir sem enn nenna að kíkja hingað inn myndu hafa samband, fá aðgang þarna inni og setja inn upplýsingar um sína hluta ættartrésins. Nú eða til að leiðrétta allar vitleysurnar sem ég set inn.

Ég hef alltaf haldið upp á þennan kafla af Whole Lotta Love með Led Zeppelin. Þetta er kafli sem er reyndar ekki í stúdíóupptökunni, heldur af "The song remains the same" tónleikunum þeirra í Madison Square Garden 1973, og þeir eru dottnir inn í eitthvað allt annað lag eins og gerðist svo oft hjá þeim á sviði. Þarna fer Jimmy Page algjörlega á kostum, og svo þegar hann dettur til baka tekur John Paul Jones við og gjörsamlega neglir niður grúvið með massívum boogie-woogie bassaleik.

Hið eiginlega gítarsóló hefst ekki fyrr en ca. 1:30 eru liðnar af myndskeiðinu, og það er gaman að sjá þegar hann gefur sér tíma til að breyta um stillingar á gítarnum inni í miðju sólói.

Svona gera bara snillingar.

Hugtakið "öryggisafrit" hefur verið mikið notað á síðustu misserum, en það er notað yfir það þegar maður er með afrit af hugverki í sinni vörslu (t.d. forriti, kvikmynd, sjónvarpsþætti o.s.frv.), að sjálfsögðu eingöngu öryggisafrit ef upphaflega eintakið skyldi nú glatast af einhverjum orsökum.

Umræða um þetta málefni hefur verið nokkuð áberandi í fjölmiðlum og á bloggsíðum, t.d. hjá Púkanum (ég er nokk viss um að þar er Friðrik Skúlason á ferð), og óhætt að segja að sitt sýnist hverjum.

Mitt persónulega mat á málinu er það, að auðvitað á að borga fyrir hugverk eins og önnur verk. Röksemdin um að höfundurinn sé ekki að tapa neinu þegar verk hans er afritað án þess að hann fái greitt fyrir heldur ekki vatni að mínu mati, augljóst má vera að ef ég t.d. eyði 100.000 í að skrifa forrit (t.d. með því að eyða tíma í forritið sem ég hefði getað selt út annars fyrir þann pening, nú eða ræð til mín forritara og borga honum fyrir), sel svo eintak af því til einhvers fyrir 5000 kall, sá fer síðan að dreifa afritum af forritinu án þess að ég fái borgað fyrir og enginn annar borgar fyrir forritið, þá má ljóst vera að ég er ekki að fá upp í kostnað.

Hins vegar er ég með tvær spurningar sem gaman væri að fá álit fólks á.

1. Setjum sem svo að ég sé búinn að kaupa tónlist eða myndir - nema að hér er um að ræða efni á "gömlu" formi, þ.e. tónlist á spólum eða myndir á VHS spólum. Er ég að gera rangt með því að verða mér úti um stafræn afrit af þessu sama efni annars staðar frá? Ég geri mér ekki grein fyrir því hvort um þetta er fjallað í lögum. 
   
   Ef við tökum dæmi þá keypti ég t.d. Fóstbræðraþættina á VHS á sínum tíma. Á umslaginu stendur m.a. "Útleiga, lán, fjölföldun og opinber birting, að hluta eða í heild, er stranglega bönnuð". Hér væri ekki um fjölföldun að ræða samkvæmt mínum skilningi heldur afritatöku. Persónulega myndi ég halda að þetta væri í lagi, svona í ljósi þess að ég er búinn að borga fyrir efnið þegar ég keypti spólurnar á sínum tíma. Aðrir gætu sagt að útgefendur hafi þurft að leggja út í tilkostnað við að færa efnið yfir á nýja miðilinn, og því þurfi að borga fyrir það.
   
   Í versta falli þyrfti ég þá að verða mér úti um búnað til að færa efnið yfir á stafrænt form, og sjálfsagt vel hægt að rökstyðja að ef ég hef rétt á að taka öryggisafrit af efni þá megi ég ráða því á hvaða formi slíkt öryggisafrit er, en ég yrði þá að eiga afrit af efninu eins og það var þegar ég keypti það (en ekki t.d. afrit af DVD diskum, hugsanlega með aukaefni o.s.frv.).
   
    
2. Úr því við erum farin að fjalla um afritatöku, þá er annað sem ég hef verið að spá í. Nú er lítill skæruliði á heimilinu sem hefur afskaplega gaman af því að horfa á Stubbana, Póstinn Pál, Emil í Kattholti, Línu Langsokk, Bubba byggi og ýmislegt þess háttar. Við höfum keypt nokkra DVD diska handa honum og hann gæti horft á þetta allan liðlangan daginn ef hann fengi leyfi til þess.
   
   Nema hvað að þessir diskar þola alls ekki meðferð tveggja ára barns. Ef maður setti svona disk í hendurnar á barni (og n.b. drengurinn var búinn að læra á DVD spilarann löngu áður en hann lærði að tala), þá er klárt mál að diskurinn verður orðinn ónýtur innan fárra daga, rispaður þannig að ekki verður lengur hægt að spila hann.
   
   Sumir kynnu að segja að auðvitað láti maður ekki DVD diska í hendurnar á börnum. Ég segi á móti: a) það er ekkert tekið fram um það á diskunum hvaða aldurshópar megi meðhöndla diskana, b) hér er um barnaefni að ræða, c) þegar geisladiskar komu á markaðinn fyrir um 20 árum síðan var eitt af því sem var talið þeim til tekna einmitt hvað þeir væru endingargóðir og öruggir. Mér er minnisstætt þegar ég sá frétt þar sem talsmaður frá fyrirtækinu smurði morgunmat á disk, skóf hann svo af og spilaði diskinn aftur. Þetta hefur greinilega breyst á síðustu árum því nú má varla anda á diska, þá eru þeir búnir að rispast.  Því spyr ég: ætti ekki að vera hægt að fá afrit af þessu efni ef diskurinn skemmist án þess að þurfa að borga alveg nýtt eintak, nægilegt ætti að vera að borga fyrir "efniskostnaðinn", þ.e. diskinn sjálfan og svo e.t.v. vinnu við afritatökuna. Eða er ég á villigötum þar?
    

Semsagt, þetta er það sem ég er að spöglera í þessum málum og hefði ég gaman að heyra annarra álit í þessum efnum.

Hér sést rúmið góða, komið á sinn stað. Rúmteppið er svo eftir Dísu.

Upp á síðkastið hefur Snorri haft þá iðju helsta á kvöldin áður en hann sofnar að príla upp úr rimlarúminu. Svo við erum búin að vera á útkíkki eftir öðru rúmi, þannig að drengurinn fari sér nú ekki að voða í þessum loftfimleikum sem hann var farinn að stunda. Það kom á daginn að rúmið sem mamma svaf í á sínum tíma stóð ónotað í gamla húsinu uppi á Fróðastöðum, en nú er það komið í hús og drengurinn sefur í því as we speak.

Rúmið var meira að segja ekki alveg nýtt þegar mamma fékk það til afnota á sínum tíma, líklegt er að það sé síðan 1930 og eitthvað án þess að það sé alveg vitað. Þá var notandi þess piltur af nærliggjandi bæ, en eftir það hefur rúmið eingöngu verið notað af afskaplega penum ungum stúlkum. Svo það fyrsta sem þurfti að gera áður en rúmið komst aftur í notkun var að styrkja það allverulega. Nú er bara að sjá hvort rúmið þolir allan hamaganginn í barninu, en hann ku hafa verið dansandi og hoppandi í allan dag í leikskólanum.

Semsagt, húsgögnin í herberginu hans Snorra eru a.m.k. 70 ára, því kommóðan sem hann hefur undir fötin sín voru í eigu langa- langömmu hans. Geri aðrir betur.

P.s. myndin er tekin á símann því stafræna myndavélin er biluð, og er því ekki í neinum brjálæðislegum gæðum. Ef einhver er með ráðleggingar um hvernig vél maður ætti að fá sér (nú eða hvernig eigi að fara að því gera við On-takkann á gömlu vélinni) þá má sá hinn sami/sú hin sama endilega láta í sér heyra.