dabs.is

Aha...

Einhverntímann í haust rakst ég á leikinn Travellers IQ, og þetta er akkúrat svona leikur sem ég get misst mig í. Sem betur fer hef ég náð að hemja mig svona í seinni tíð. Hann gengur sem sagt út á að maður á að smella á þann stað á landakorti þar sem tiltekna borg eða (mis)þekktan stað er að finna. Til að krydda leikinn aðeins gerist þetta undir tímapressu, og maður fær stig bæði fyrir að hitta nálægt þeim stað á kortinu sem staðurinn/borgin raunverulega er á, og sömuleiðis fyrir að vera fljótur. Það eru held ég 12 borð, og glettilega erfitt að komast lengra en á borð 11. Þegar ég komst svo loks á borð 12 þá var ég svo heppinn að þar var spurt um borgir eins og Krasnojask, Novosibirsk og Yekaterineburg, allt borgir sem ég hef komið í og hafði þess vegna sæmilega hugmynd um hvar væri að finna. Hins vegar er ég ekki jafn sterkur á svellinu þegar kemur að Afríku eða Eyjaálfu, þó þetta komi nú allt saman með æfingunni.

Síðan rataði leikurinn inn á Andlitsbók, og þar eru einhverjir nöttarar búnir að ná sér í rúmlega 700.000 stig í leiknum.

Leikinn er að finna hér: http://minijuegos.com/juegos/html/index.php?id=5974, nú og svo sömuleiðis hér. Enter at your own risk.

P.s.: ef einhverjir sem lesa þetta eru líka inni á Facebook væri gaman að fá að vita af því.

Hér var herbergið hans Snorra komið vel á veg. Sjálf parketlagningin tók ekki svo langan tíma, enda smelluparket auðlagt með eindæmum.

Ég var ekkert sérstaklega duglegur að blogga fyrstu mánuðina (það hefur reyndar lítið breyst), en ein fyrsta bloggfærslan fjallaði um gólfin á Þjórsárgötunni, og mögulegar leiðir til að fríkka upp á þau. Núna í haust var svo loksins ráðist í framkvæmdir, sú leið var farin að leggja nýtt parkett yfir gólfin enda er slíkt afturkræft ef rétt er á spilum haldið. Við fundum smelluparkett sem okkur líkaði við í Húsasmiðjunni (eðal fínt mahogany parkett), svo var bara fjárfest í einhverjum 60 m2 og undirlagi til hljóðeinangrunar (24 db nánar tiltekið, ég er ekki frá því að það hafi jafnvel haft einhver áhrif).

Snorri tekur gleði sína á nýju gólfinu í herberginu sínu.

Ég held að það hafi svo verið í lok október sem Elín og Snorri brugðu sér af bæ, og á meðan notaði ég tækifærið og lagði parkett á herbergið hans Snorra. Þegar þau komu heim var ég hérumbil búinn með herbergið, en það var semsagt alautt svo Snorri byrjaði á að hlaupa inn á nýlagt gólfið, fór að dansa og hrópaði "gaman!".

Svona leit svefnherbergið út í upphafi dags. Það sést nú sjaldnast svona mikið í gólfið.

...í lok dags hafði herbergið heldur betur breyst. Þess ber að geta að gömlu gólffjalirnar koma alltaf betur út á mynd, sérstaklega úr fjarlægð. Þess vegna má vel vera að einhverjum finnist að lítil ástæða hafi verið til að setja nýtt gólf. Trúið mér, það var ærin ástæða.

Næsta mál var svo að leggja á svefnherbergið. Aftur fóru Elín og Snorri úr húsi - í þetta sinn fóru þau í heimsókn upp í Borgarnes og voru yfir nótt. Laugardagurinn fór í að leggja á svefnherbergið. Eins og nærri má geta fór dágóður hluti tímans í að rútta húsgögnum fram og til baka. 

Komið parket á hluta eldhússins...

...og restin komin. Snorri tekur út verkið.

Gangurinn langt kominn. Svæðið sem þarna átti eftir að leggja á var líklega verst farna svæðið af gömlu gólffjölunum.

Sunnudagurinn fór svo í að leggja parkett á eldhúsið, og þegar þau mæðgin komu heim aftur var parkettið komið langleiðina að dyragættinni milli stofu og gangs. Nú svo hefði ég líklega átt að vinna einhversstaðar á mánudeginum, en ákvað að klára að leggja fram fyrir dyragætt, og lagði svo á ganginn sömuleiðis. Þannig að á þeim tímapunkti var það í raun bara stofan sem var eftir. En þar sem stofa og eldhús eru eitt rými, þá var að sjálfsögðu kantur úti á miðju gólfi þar sem parkettinu lauk.

Þetta var svo síðasta svæðið sem var eftir, og það kláraðist einhverntímann í nóvember.

Lokatörnin var svo tekin einhverntímann í nóvember, en þá var klárað að leggja á stofuna. Eins og sést á myndinni, þá fékk allt drasl sem átti eftir að finna stað að fylgja þeim hluta gólfsins sem átti eftir að leggja, og endaði því úti í horni. Glöggir lesendur taka líka eftir því að þarna glittir í skápahurðir sem átti eftir að setja á efri skápana, en sagan af því þegar þær voru lakkaðar var einmitt sögð í fyrri bloggfærslu.

Fyrst þurfti að brjóta gömlu flísarnar. Þetta gerðist reyndar frekar snemma í öllu ferlinu, enda kemur sér oft vel að vera búinn að svona undirbúningi áður en lengra er haldið.

Hér er flísalagningin í miðjum gangi.

Hér er búið að flísaleggja og fúga. Það eina sem er eftir (og er ennþá ólokið) er að setja einhverja netta lista ofan á samskeytin milli flísa og parkets. Allar ábendingar um efnisval og útfærslu eru vel þegnar.

Jafnframt þurfti að brjóta flísarnar sem voru í kringum arininn, og við ákváðum að taka þær allar í burtu og leggja múrsteinsflísar eins og eru fyrir ofan arininn og reyndar almennt á skorsteininum. Ég held að það hafi nú ekki klárast fyrr en í desember, rétt áður en við héldum upp á afmælið hans Snorra, en það gæti verið misminni. Þetta var jú á þeim tíma þegar ég var í ruglinu sko.

Til að ljúka gólfmálum þarf svo að leggja gólflista. Þeir eru komnir í hús, og meira að segja er búið að sníða nokkra þeirra til, en líklega kemst maður ekki í það fyrr en í apríl. Það er ekkert víst að það komi nein framvinduskýrsla um það, og ef það gerist gæti það orðið einhverntímann eftir dúk og disk.

Í gær vildi það þannig til að ég gekk tvisvar yfir Miklatúnið. Ákaflega skemmtilegt, snjór yfir öllu, sólin skein í heiði og varla hræðu að sjá í allar áttir.

Og þá fór ég að hugsa (aldrei þessu vant).

Af hverju er aldrei neinn á Miklatúni?

A.m.k. er það reglan frekar en hitt, að þegar maður á leið þarna hjá þá er varla hræðu að sjá. Ég held ég hafi séð eina manneskju viðra hundinn sinn þarna í gær, þó átti ég leið hjá tvisvar, og veðrið var með albesta móti. Þar að auki eru þarna leiksvæði, fyrirtaks snjóþotubrekkur og fleira sem maður skyldi ætla að væri lokkandi fyrir borgarbúa. Jú vissulega voru þarna för eftir snjóþotur, en veðrið hafði verið með besta móti alla helgina, og snjórinn hafði verið þarna allan tímann sömuleiðis. Ef Miklatúnið væri notað að einhverju ráði hefði snjórinn verið gjörsamlega niðurtroðinn þarna, bara eins og hann var alltaf á fótboltavöllunum í Laugagerði forðum daga.

Nú er ég alveg viss um að ef skipulagsyfirvöld myndu segja: "þarna er stórt svæði innan borgarmarkanna sem er illa nýtt, við skulum taka það undir byggingar", þá yrðu rekin upp ramakveim úr öllum hornum, það yrðu búnir til áheitalistar á vefnum, skipulögð mótmæli, eggjum kastað í borgarfulltrúa og við skulum ekki einusinni REYNA að velta fyrir okkur viðbrögðum bloggheimsins.

Samt er enginn þarna.

Einhvern veginn myndi ég halda að t.d. Central Park í New York sé notaður hlutfallslega mun meira. Kannski er það ímyndun í mér, ég hef engar tölur á takteinum sem styðja við það. Ég hef bara mitt eigið mat á því hversu margir heimsækja Miklatúnið.

Og ég sé aldrei neinn þarna.

Það er eins og fólk vilji vita af möguleikanum að geta skroppið á Miklatúnið, en svo er fólk frekar bara heima að horfa á nýja flatskjáinn, nú eða rokið út úr bænum upp í bústað (að horfa á flatskjáinn þar) eða til útlanda. Semsagt, hafa möguleikann þó svo hann sé ekki notaður. 

Af því að ég vil nú gjarnan láta myndir fylgja með bloggfærslunum, þá reyndi ég að leita að góðum myndum af Miklatúni á google, en fann engar.

Af því að það er aldrei neinn þarna.

Barbapabbafjölskyldan á góðum degi

Fyrir rétt um ári síðan bloggaði ég um ákaflega skemmtilega kanadíska sjónvarpsþætti sem voru sýndir fyrir þetta 20 árum síðan eða þar um bil, og fyrir einhverjum mánuðum rifjaði ég upp snilldarþættina um Sledge Hammer. Núna nýlega rifjaði Hugi upp þættina Tripods sem eru manni einmitt í fersku minni, og í anda þessa sjónvarps-retró fílíngs, þá ætla ég aðeins að fjalla um þætti sem við fjölskyldan höfum verið að horfa á talsvert upp á síðkastið.

Þetta eru að sjálfsögðu hinir klassísku þættir um Barbapabba.

Snorri er semsagt búinn að vera afskaplega hrifinn af þessum kvikindum upp á síðkastið, bæði af bókunum sem nú er verið að endurútgefa, og svo finnst honum líka gaman að horfa á þættina sem voru sýndir á sínum tíma í sjónvarpinu. Þeir eru reyndar ekki til á íslensku, en finnast á youtube bæði á ensku, frönsku, hollensku og jafnvel fleiri tungumálum. Og það virðist bara vera algjört aukaatriði.

Meðal áhugaverðra þátta má nefna:

• Barbavænn finnur egg, reynir að finna eigendur þeirra án árangurs, sér síðan um að klekja eggin út með óvæntum árangri: http://www.youtube.com/watch?v=8xoHoblsZ0Q
• Barbasnjall smíðar bát, fer svo í kappsiglingu við Barbaþór með dramatískum afleiðingum: http://www.youtube.com/watch?v=YIHCtWNhEus
  
• Barbamamma og barbabörnin baka afmælisköku handa Barbapabba, en margt skemmtilegt og óvænt kemur uppá í millitíðinni: http://www.youtube.com/watch?v=Hcp908qUNto
  

Um síðustu helgi fórum við feðgar svo saman í bókabúð og keyptum nýjustu bókina: Nýja húsið hans Barbapabba. Skemmst er frá því að segja að sú bók hefur notið gríðarlegra vinsælda hér á bænum og hefur verið lesin alloft á dag. Enda er þarna að finna í einni og sömu bókinni barbafjölskylduna, gröfur, garðrækt og ýmislegt fleira sem vekur áhuga snáðans.

Eitt varðandi söguna vakti reyndar athygli mína. Sagan gengur út á það að húsið sem var upphaflega smíðað handa Barbapabba einum var orðið allt of lítið, svo þau fluttu í gamalt yfirgefið hús og gerðu það upp. Svo var það hús rifið til að rýma fyrir nýmóðins íbúðablokkum í staðinn, Barbafjölskyldan prófaði að búa í blokkunum en leið ekki vel þar svo þau fluttu upp í sveit þar sem þau smíðuðu marg-kúlu-hús og undur þar glöð við sitt. Á opnunni þar sem þau eru hvað óhamingjusömust, þ.e. þar sem þau hírast í blokkaríbúð ásamt öðrum óhamingjusömum íbúum og sjónvarpstækjum þeirra, þá er allt vaðandi í mislægum gatnamótum þar í kring.

Skyldi þó aldrei vera að mislæg gatnamót veiti manni ekki hamingju?

Af því að Ása góðvinkona mín síðan úr FB hefur lýst yfir verulegum áhyggjum af lítilli framkvæmdagleði á blogginu hjá mér, þá er þessi bloggfærsla tileinkuð henni. Hér er bara svona "í fréttum er þetta helst" yfirlit.

Heilsa:

náði mér í einhverja flensu á föstudaginn. Tengi hana reyndar sterklega við einhvern viðbjóð sem ég borðaði á fimmtudagskvöldið (viðbjóð sem á flestum heimilum er kallaður "nammi"). Er að ná mér þegar þetta er skrifað, en hef verið algjörlega vitagagnslaus til nokkurra verka síðan um miðjan dag á föstudaginn. Átti að vera með staðarlotu fyrir fjarnámsnema uppi í skóla í morgun, en þurfti að blása það af.

Aldur:

ennþá 34 ára, en stefni óðfluga að því að verða hálfsjötugur þann 12. mars n.k. Tekið skal fram að ég vil fá að vera í friði þann daginn.

Fyrri störf:

að hluta til same old same old, er að kenna Gluggakerfi í níunda sinn, en alltaf skal ég nú samt furða mig á hvað ég get gert betur en í fyrra. Þar að auki er ég að kenna vitasaklausum verkfræðinemendum að forrita í C++, ég sagði þeim að fyrsta skilaverkefnið (sem á að skila á morgun) yrði nú bara svona létt upphitunarverkefni; mér skilst að áfallahjálp LSH hafi ekki undan. Ástandið er sýnu verra hjá Gluggakerfisnemendum, sem þó sendu mér þakkarpósta í hrönnum þegar ég tilkynnti um framlengdan skilafrest fyrir helgina.

Heimili:

svona í ljósi vinnuálags og heilsufars þá gerist ekki mikið hér heima fyrir í framkvæmdum, en þó voru settar sökkulhliðar á eldhúsinnréttinguna um síðustu helgi. Ætli næsta bloggfærsla muni ekki fjalla um gólf-mál í mjög svo víðu samhengi.

Uppeldi:

þeir sem lesa bloggið hjá Elínu vita sjálfsagt alveg hvað er að gerast; jú við eigum tveggja ára barn sem kann alveg að reyna á þolrifin hjá manni, en sem við elskum alveg skilyrðislaust engu að síður. Nú er hann hjá afa sínum suður í Garði, á meðan pabbinn er að jafna sig á pestinni og mamman er í helgar-sjónvarps-lotu. Hann er farinn að eiga ótrúlega heillegar samræður við okkur, og farinn að fatta hvernig á að snúa á gamla settið.

Eðlisfræði:

nú er ég kominn með a.m.k. tvær kenningar um það hvar víddirnar sem strengjafræðin spáir fyrir um sé að finna. Þessar kenningar eru kannski samrýmanlegar, kannski ekki. Segi frá þeim við betra tækifæri.