dabs.is

Hér sést Ragnar við upptökur, en þær fóru fram í Stúdíó Sýrlandi.

Ég var að flakka í gengum mp3 safnið mitt í gær og rakst þá á lag sem ég tók þátt í að spila. Þetta var á útmánuðum 2006 ef ég man rétt, Davíð Stefánsson og Halldór K. Júlíusson höfðu verið að púsla saman lagi, og þegar kom að upptökum vantaði þá hljómborðsleikara. Ekki veit ég af hverju þeir höfðu samband við mig, en það var auðsótt mál að fá samþykki fyrir því að taka þátt í verkefninu enda báðir afskaplega vel gerðir piltar, og indælir með afbrigðum (n.b.: þetta er ekki háð (innsk. ritstj.)). 

Nú gef ég mig ekki út fyrir að vera hljómborðs- eða píanóleikari, en svona eftir á að hyggja þá er þetta bara alls ekki alslæmt. Nema auðvitað að ég hafi verið klipptur út úr upptökunum, og annar spilað á Rhodes hljómborðið eftirá. Sem ku víst hafa gerst með einhvern bassaleikara hér í bæ, hann er sagður vera enn að stæra sig af bassaleik sínum í tilteknu lagi, en þar mun upptökustjórinn hafa þurrkað viðkomandi bassaleik út og spilað inn sjálfur. Sel þessa sögu ekki dýrara en ég keypti hana.

Með í verkefninu var Ragnar Þór Ingólfsson sem spilaði á trommur eins og svo oft áður, Halldór sá um gítar- og bassaleik, Davíð söng, og svo veit ég ekki hverjir spiluðu á blásturshljóðfæri.

Og hér má svo heyra afraksturinn: Árasálmur með "hljómsveitinni" Phonophilia. Lagið telst nú seint til gleðipopps, svo það er ráð að búa sig undir þyngri stemmingu en hitt. En mér fannst þetta bara vel heppnað.

Ég á við áhugavert vandamál að stríða í kennslunni.

Í skilaverkefninu sem átti að skila um síðustu helgi gerðu tveir hópar mistök við skil. Sá fyrri var kominn með lausn á verkefninu, en í einhverju tiltektaræði fyrir skil gerðu þeir breytingu á kóðanum og prófuðu ekki hvort þessi breyting hefði haft áhrif á virknina. Sem hún auðvitað gerði, ein lítil breyting gerði það að verkum að það virkaði nákvæmlega ekkert. Hinn hópurinn var kominn með lausn sem virkaði, en þeir skiluðu bara óvart uppkasti sem var nokkru eldra. Þar virkaði sama og ekki neitt sömuleiðis. Ég var óvenju fljótur að fara yfir verkefnið, svo einkunnir voru tilbúnar á sunnudagskvöld. Báðir hópar hafa að sjálfsögðu haft samband við mig, og beðið mig um að aumka mig yfir þá, þ.e. með því að fara yfir leiðrétta útgáfu og gefa einkunn fyrir hana.

Nú vil ég meina að ég sé góðhjartaður í eðli mínu, má almennt ekkert aumt sjá, er t.d. meinilla við að drepa geitunga sem villast inn til manns á sólríkum sumardögum, og köngulær eru meðal nánustu trúnaðarvina. Svo hluti af mér er alveg tilbúinn að vera næs við strákagreyin og skoða leiðréttu útgáfurnar. Hinn hlutinn er hins vegar á því að sumir hefðu e.t.v. gott af því að læra smávegis lexíu. Og ég er á því að lærdómur verði mun áhrifaríkari ef honum fylgir sársauki. Dæmi: maður lemur á puttann á sér með hamri, ef því fylgdi enginn sársauki er alveg bókað mál að maður gerir þetta aftur, en þeim mun sárara sem þetta verður þeim mun meiri líkur eru á að maður passi sig í framtíðinni. Brennt barn forðast eldinn og það allt. Og það er nákvæmlega þetta sem ég er að hugsa í þessu tilfelli, þ.e. kannski þurfa þessir tilteknu nemendur að læra það að menn eigi að passa hverju þeir skila, og ættu aldrei að vera svo arrogant að halda að það sé hægt að gera breytingar á kóða án þess að prófa hvort breytingin hafi haft áhrif. Nú eða að passa að skila réttu útgáfunni. Vil nú taka það fram strax að ég er ekki að setja mig á háan hest og halda því fram að ég hafi aldrei eða muni aldrei gera svonalagað sjálfur. Öðru nær.  En semsagt, besta leiðin til að þessi lærdómur nái í gegn er að einkunnin sýni þess merki. Sá sem fær 5 fyrir verkefni þar sem hann hefði getað fengið 10, nema vegna einfaldrar villu, hann er líklegur til að gera ekki þessa villu aftur.

Það eina sem er svo að halda aftur af mér er að einn nemandi í viðbót gerði svipaða villu, þ.e. hann skilaði lausn sem hann var ekki búinn að prófa til fullnustu, þannig að einn hluti hennar virkaði ekki. Málið var að sá skilaði rúmri viku á undan áætlun, ég fór yfir verkefnið strax, gaf honum einkunn, en leyfði honum að skila aftur. Mér fannst það í lagi þá, enda vildi ég láta hann njóta þess að hafa skilað á undan áætlun, og það er eitthvað sem mér finnst að ætti almennt að umbuna fyrir.

Svo nú spyr ég ykkur lesendur góður (Áslaug og Guðbrandur): á ég að vera góðhjartaður, eða á ég að vera harðbrjósta til skamms tíma og þar með vonandi að sjá til þess að viðkomandi geri ekki svona vitleysu aftur sem vonandi er betra til lengri tíma litið? Eða væri ég ósanngjarn hafandi gefið fyrsta nemandanum þennan séns?

Svör óskast send til héraðsfréttablaðsins Víkurhorns, merkt "einkamál 3704", í hvítu umslagi með nafni höfundar í öðru umslagi þar inni í. Nú svo má líka bara kommenta hér fyrir neðan.

Fyrir rétt tæpum mánuði síðan hélt Óli hálfbróðir upp á þrítugsafmælið sitt á ættaróðalinu við Laugarvatn. Skemmst er frá því að segja að þetta var afar ánægjuleg stund, enda alltaf gaman að hitta hálfbræður sína. Eftir grillstemmingu var kveikt á varðeld við Laugarvatn, og nokkur lög tekin á gítarinn (eða gítarana, það voru nokkrir slíkir á staðnum og jafnvel enn fleiri gítarleikarar). Myndbandið hér til hliðar ætti að fanga stemminguna ágætlega, en þarna má heyra lagið "Rangur maður" í flutningi höfundar auk annarra afmælisgesta.

Kannski glittir í stafina á þessari mynd

Eitt af því sem ég var að dunda mér við í síðustu viku var að fjarlægja þrjú efstu málningarlögin af baðherbergishurðinni. Það eru líklega sirka þrjú í viðbót þar fyrir neðan, en þessi fyrstu þrjú flagna tiltölulega auðveldlega af. Þó ekki það auðveldlega að það gerist af sjálfu sér.

Í síðustu viku var ég að dunda mér við þetta í rólegheitum á meðan Elín og Jerilyn voru úti á jamminu. Á einum tímapunkti náði ég af góðri flyksu, en þegar hún var komin af sá ég að það var eitthvað letur aftan á henni. Þetta reyndist vera afrit af stöfum sem höfðu verið teiknaðir á hurðina. Ég hugsa að það sjáist ekki nógu vel á fyrri myndinni....

Þarna ættu þeir að sjást aðeins betur.

...en á þeirri síðari er ég búinn að súma inn. Þarna stendur semsagt "Led Zeppelin". Það er því komin hefð á það að í húsinu búi Led Zeppelin aðdáendur. Þessi fyrri aðdáandi lét sér m.a.s. ekki nægja að skrifa nafn hljómsveitarinnar einu sinni á hurðina, heldur a.m.k. tvisvar - ég er bara ekki kominn lengra með að skrapa.

Og svo bárust fréttir af því í dag að eftirlifandi meðlimir hljómsveitarinnar hafi boðað til blaðamannafundar á morgun, talið er að þeir muni tilkynna tónleika seinnipartinn í nóvember, þar sem Jason Bonhan sonur John Bonham spili á trommur og svo þeir Page, Plant og John Paul Jones eins og í gamla daga.

Tilviljun? Ég held ekki.

Hér má sjá hvernig þetta ágæta hljóðfæri lítur út. Þetta er þó ekki eintakið sem fjallað er um í færslunni, mig minnir að það hafi nú verið jafnvel fallegra.

Hafdís rifjaði það upp fyrir mér í kommenti hér fyrir neðan að kynni mín af austurlenskum hljóðfærum er nú meiri en gerist og gengur.

Þannig var að haustið 2002 gaf Hafdís út sína fyrstu sólóplötu sem bar nafnið Nú (sjá einnig á tónlist.is). Á plötunni var m.a. að finna lag sem heitir "Sorglegi blúsinn". Lagið gengur að mestu út á tiltekið stef, og þetta stef var spilað á hljóðfærið Koto. Ég veit ekki hver spilaði á plötunni, líklega var það Ragnar eða einhver sem var upptekinn við að spila á annað hljóðfæri á tónleikunum (uppfært: líklega var spilað á hefðbundna hörpu á plötunni, en ekki á Koto). Þannig að það vantaði Koto leikara, og ég var plataður til verksins, jafnvel þó ég hefði aldrei séð þetta hljóðfæri áður. Það var búið að redda hljóðfæri, afskaplega falleg smíð og þetta eintak var þar að auki í poka sem virtist vera sérútsaumaður.

Þegar kom að fyrstu æfingunni hafði ég ekki haft mikinn tíma til að æfa mig, en þó nóg til að geta spilað stefið góða. Æfingin hófst, ég dró upp þetta forláta hljóðfæri, og að sjálfsögðu vakti það athygli viðstaddra. Mig minnir að það hafi verið gítarleikarinn sem spurði hvað ég hefði spilað lengi á þetta hljóðfæri, og ég svaraði að bragði: "Síðan svona hálf fjögur".

Og þetta var meira að segja ekkert svo fjarri lagi.

Ég þurfti hins vegar að æfa mig svolítið betur til að þetta gengi nú skammlaust fyrir sig á tónleikunum sjálfum. Þegar á hólminn var komið tókst held ég bara ágætlega til. Tónleikarnir sjálfir voru hinir skemmtilegustu, enda var þar valinn maður í hverju rúmi. Mikið væri nú gaman ef það væri til upptaka af þeim, en ég held að svo sé því miður ekki.

Ég hef áður minnst á forritið Panorama Maker sem virkar svona líka agalega fínt við að skeyta saman myndum svo úr verði ein löng. Hér koma tvær slíkar.

Fyrst er það mynd síðan í júní í sumar, tekin í dýragarðinum í Köben. Snorri hefur um allnokkurt skeið verið talsverður áhugamaður um fíla, kann að herma eftir þeim og á bók um fílinn Elmar (gott ef Elmar er ekki meira að segja veðurfíll).

Elín og Snorri fylgjast með fílnum. Kannski heitir hann Elmar.

Síðan er það mynd af Þjórsárgötunni sem var tekin núna nýlega, þegar þessi afskaplega skemmtilegi regnbogi skartaði sínu fegursta.

Alltaf er nú jafn gaman að sjá regnboga.

Síðustu árin hef ég fengið aukinn áhuga á eðlisfræði, og þá sérstaklega þeirri gerð sem snýr að uppruna alheimsins, skammtafræði, kenningum um ljóshraða, afstæðiskenninguna, strengjafræði og þar fram eftir götunum. Þess vegna finnst mér þessi grein hér alveg afskaplega skemmtileg, en í stuttu máli þá er þarna á ferðinni svona "Kæra dagbók" dálkur, nema að sá sem svarar er á kafi í eðlisfræði.

Eftirfarandi spurning og svar er í mestu uppáhaldi hjá mér (þetta gæti líka útskýrt það af hverju ég er stundum svona seinn):

Dear Theoretical Physicist:

I’ve been dating this guy for a few months, and he always shows up 15 or 20 minutes late for our dates. Is this some kind of power play? I don’t like to be kept waiting.

—Veronica M., Nolita

Dear Veronica:

I would surmise that your boyfriend is probably traveling to meet you at a speed approaching the speed of light. If so, then his tardiness can be explained by the principle of general relativity. Assume for the sake of argument that you will be meeting your boyfriend at a location four miles from his home. At near light speed, he would have to budget approximately one ten-thousandth of a second travel time (one forty-five-thousandth of a second to get there, plus some time for parking). When he arrived, he would be on time according to his watch, but you would have been cooling your heels for a while due to your differing frames of reference. I would suggest determining the mass and velocity of your boyfriend prior to the date, then calculating the distance he will be traveling, and using that information to compute his probable arrival time.

Í morgun hélt Fredrik Härén fyrirlestur í HR um hugmyndaauðgi (e. Creativity) fyrir nemendur í MBA námi, en starfsmönnum HR og fleirum var boðið að koma líka svo ég þáði boðið. Skemmst er frá því að segja að fyrirlesturinn var afar áhugaverður, eins og fram kemur í sögunni sem hér fer nú á eftir.

Fyrst spurði hann okkur 3ja spurninga, þar á meðal hvort okkur fyndist við vera hugmyndaauðug. Og lang flestir svöruðu að svo væri. Þetta ku víst vera óvenjulegt, að meðaltali svarar tæpur helmingur játandi, eina undantekningin hefur verið þegar hann hefur haldið fyrirlestra fyrir starfsfólk auglýsingastofa annarsvegar og Íslendinga hins vegar. Síðan sagði hann að hann hefði það að markmiði að sýna okkur fram á hvað við værum alls ekki hugmyndaauðug. Ég fjalla um það í lokin.

Þá fór hann að tala um hvað hugmyndir væru. Hann hélt því fram að hugmyndir væru í eðli sínu það þegar einhver tekur eitthvað tvennt sem er þekkt, og blandar því saman á nýjan hátt þannig að úr verði eitthvað nýtt. Hann kom með "jöfnu" sem á að lýsa því hvernig hugmyndir verða til, í stuttu máli var hún svona:

hugmynd = p(k+i)

þar sem p er persóna, k er þekking (knowledge) og i er upplýsingar (information). Nú svo útskýrði hann að allt þrennt hefði vaxið gríðarlega á síðustu árum. Fólksfjöldi eykst mun hraðar nú en nokkurntímann áður í sögu mannkyns (á síðustu 10 árum hefur um einn milljarður manna fæðst, en það ku vera 1% alls mannkyns frá upphafi). Þekking er jú alltaf að aukast, þ.e. fleiri og fleiri stunda nám, aukningin er aðallega í Asíu og þróunarlöndunum, bæði í fjölda "formlegra" háskólastúdenta, sem og þeirra sem sækja nám á netinu án þess að vera skráðir í formlegt háskólanám. Að lokum hefur aðgengi að upplýsingum aukist griðarlega á síðustu 10 árum með tilkomu netsins - hann gekk svo langt að líkja þessu við stórkostlega þróunaraðstoð: vestræn ríki hafa á síðustu árum tekið nánast alla sína þekkingu og sett hana á netið, svo gott sem ókeypis; bæði fyrir önnur vestræn ríki sem og fyrir þróunarlöndin.

Þá fór hann að tala um þá ógn sem okkur Vesturlandabúum stafar af Asíuríkjum, því þar er að verða algjör sprenging í fjölda fólks með menntun og aðgengi að menntun og upplýsingum. Sem dæmi fór hann að tala um hæstu hús í heimi, en það eru meira en 150 ár síðan Evrópubúar áttu hæstu byggingu í heimi. Bandaríkjamenn áttu þau met lengi vel, en á síðustu árum hafa Asíuríki tekið við, og eftir nokkur ár verða a.m.k. fjórar hæstu byggingar í heimi staðsettar í Asíuríkjum. Annað fannst honum umhugsunarvert: Asíubúar hafa aðgang að öllu varðandi vestræna menningu, auk þeirrar austurlensku. Þetta geta þeir notað til að búa til nýjar hugmyndir, byggðar á þessum tveim ólíku menningarheimum. Við Vesturlandabúar hins vegar þekkjum bara okkar eigin heim. Því til staðfestingar bað hann okkur um að nefna þjóðarleiðtoga Kína og Indlands; hann bað okkur um að nefna tvö fræg Kínversk fyrirtæki, og hann bað okkur um að nefna þó ekki væri nema eitt lag frá Asíu (popp, þjóðlagatónlist, hvað sem er). Skemmst er frá því að segja að hópurinn gat lítið sagt. Þetta var kannski mesta sjokkið sem maður fékk eftir þennan fyrirlestur: við vitum í raun og veru ekki neitt um Asíu!

En aftur að sköpunarkraftinum. Hann bað okkur semsagt um að nefna 10 hluti sem ekki væri hægt að framkvæma, og hópurinn taldi samviskusamlega upp 10 atriði (eins og að fljúga, ganga á vatni, anda í geimnum etc.). Í lok fyrirlestursins birti hann svo glæru þar sem fram komu 10 atriði sem oftast eru nefnd, og jú mikið rétt, mörg hver voru þau sömu og við höfðum nefnt. Þar fyrir utan sagði hann að af þessum atriðum sem við nefndum, þá væri aðeins eitt sem ekki hefði verið upphugsað áður. Öll hin voru atriði sem við höfðum heyrt af annars staðar frá. Þetta notaði hann til að sýna okkur fram á að við værum ekki jafn auðug af hugmyndum eins og við héldum, við værum í raun forrituð frá unga aldri til að svara því sem væri rétt; þ.e. koma með svar sem væri búið að finna út að væri rétta svarið, eitthvað sem væri búið að segja okkur og við þyrftum í raun bara að muna það. Þetta held ég að sé alveg rétt. Við mættum öll gera meira af því að spyrja okkur spurninga, en vera ekki að leita að svarinu sem allir hinir samþykkja. Hitt er svo annað mál að aðferðin sem hann notaði var svolítið villandi. Hann nefnilega bað okkur ekki um að koma með 10 atriði sem væru óframkvæmanleg og enginn hefði upphugsað áður. Hann bað bara um 10 atriði sem væru óframkvæmanleg, eða þar var áherslan að minnsta kosti.

Þrátt fyrir þetta sem ég kýs að kalla trikk, þá var fyrirlesturinn engu að síður fræðandi, upplýsandi og vakti mann vissulega til umhugsunar um það hvort maður sé að nota sköpunargáfuna til hins ítrasta. Ég held að maður sé án efa ekki að því, og þurfi að fara markvisst að vinna í að þjálfa hæfileikann til að koma með nýjar hugmyndir. Því eins og svo margt annað er þetta að miklu leyti bara spurning um að æfa sig.