dabs.is

Hrúgan góða

Eins og gengur þá þarf að þvo talsvert af fötum hér á heimilinu. Við skötuhjúin erum nú alveg sæmilega dugleg við að þvo og þurrka þvottinn, en eitthvað gengur hægar að brjóta hann saman. Mér sýnist að nú hafi nýtt met verið slegið í þessum málum, því hrúgan ofan á þurrkaranum er nú orðin 92 cm há. Balinn sem hrúgan er ofan í er ekki nema 23 cm hár svo þetta hlýtur að vera einhvers konar met.

Spurning um að hafa samband við heimsmetabók Guinnes.

Það er samt alveg ljóst að ef maður þarf að velja á milli þess að blogga um hrúguna, eða bara brjóta saman þvottinn í henni, þá er ekki spurning hvort verður fyrir valinu.

Þeim fer fækkandi, hverfisverslununum á horninu, en sem betur fer eru ennþá nokkrar sem halda uppi merkjum þessarar stéttar. Á horni Ásvallagötu og Blómvallagötu er ein slík. Hún er svolítið útúr fyrir aðra en þá sem búa í hverfinu, og því er auðvelt að láta hana fara framhjá sér. Ég skrapp þangað áðan, og þetta var bara eins og að vera kominn 30 ár aftur í tímann.

Þegar ég kom inn voru tvær konur að versla, önnur að skoða í hillum og hin að spjalla við afgreiðslumanninn. Yfirleitt breytir það litlu þó fólk skoði í hillum í verslunum, maður labbar bara framhjá þeim. En ekki þarna. Til að nýta plássið sem best er kössum staflað á ganginn, þannig að gangvegurinn sjálfur er svona rétt axlabreidd eða svo. Það var því ekki séns að komast fram hjá konunni, og því þurfti ég að fara hinn ganginn. Þar var sama sagan, kassar vel upp fyrir mittishæð. Ekkert verið að bruðla með plássið, enda búðin sjálfsagt ekki meira en svona 4x6 metrar á kant, ef þá það.

Vöruúrvalið er svo alveg kapítuli út af fyrir sig. Þarna er til dæmis hægt að fá epli í kössum, þar sem eplunum er raðað á fjólublá spjöld úr pappamassa sem eru svo mótuð eftir eplunum - alveg eins og á jólunum í gamla daga. Að sjálfsögðu er svo hægt að fá snúða og vínarbrauð, já og bara hvað sem hugurinn girnist, eins og grænar baunir, kattarólur, nefúða og svona mætti lengi telja.

Þegar ég var svo búinn að borga og ætlaði að fara út var skyndilega gömul kona komin í dyragættina, svo ég sá mína sæng út breidda, og varð að bakka inn í búðina aftur. Og lenti auðvitað á kjaftatörn við kallinn í búðinni fyrir vikið, þar sem við spjölluðum um Hagkaupsverslanir, hvað þær væru orðnar ópersónulegar og hvað það væri mikil rýrnun þar, en það er víst vandamál sem er óþekkt í þessari búð. Það þarf ekki að taka það fram að kallinn í búðinni þekkti greinilega alla viðskiptavini sína með nafni, og gæti sjálfsagt ættgreint flesta ef maður færi að spyrja út í það.

Það er á hreinu að maður á eftir að koma þarna oftar.

Það var skroppið upp í Borgarnes um helgina, komið við á Hvanneyri og endað með því að heimsækja heimahagana. Allan tímann var Snorri í gríðarlegu stuði, nema kannski rétt á meðan hann ældi á leiðinni uppeftir.

Fyrst var litið við á Hvanneyri, en þar býr Guðrún Bjarnadóttir sem vinnur með Elínu á Stöð 2. Það var kíkt í fjósið þar sem Snorri tók pól í hæðina:

Auðvitað er það eðlilegasti hlutur í heimi að eins og hálfs árs barn sé að gefa beljunum.

Í Hausthúsum var fyrst farið niður í fjöru. Þar undi snáðinn sér með skóflu og fötu:

Svo var kíkt upp í beljugirðingu - hún hét það a.m.k. í gamla daga, ég veit ekki hvort núverandi eigendur nota sama nafn:

Ég veit ekki á hvað Snorri var að benda, en það var eitthvað mjög merkilegt.

Á þessu borði þarf fyrst að velta blokkinni yfir á reitina sem eru þess eðlis að ef á þeim er lent myndast brú yfir á þann hluta borðsins þar sem gatið er.

Þá hefst aftur hin geysivinsæla bloggsería: leikur dagsins. Síminn hefur varla stoppað vegna áskorana um að fjalla um fleiri leiki. Eða þannig.

Í dag er það hinn stórskemmtilegi leikur bloxorz, en nafnið er líklega einhverskonar leetspeak og á sjálfsagt að útleggjast Blocks eða bara blokkir á íslensku. Leikurinn gengur semsagt út á að færa blokk til á borði þannig að hún detti ekki út af, og endi ofan í holu. Oft getur reynst vel að skoða stöðuna afturábak, þ.e. hvar maður vilji að blokkin lendi, hvernig hún geti komist þangað, hvernig hún geti svo komist á reitinn þar á undan og þannig koll af kolli.

Sum borðin eru þess eðlis að ef blokkin lendir á sérstökum reitum (sem innihalda ýmist kross eða hring), þá birtast eða hverfa "gólfflísar", misjafnt eftir borðum. Vegna þess hvað það er í raun auðvelt að "eyðileggja" borð með því að slysast á ranga flís, þá er óvitlaust að skrifa hjá sér lykilnúmerin fyrir hvert borð til að geta hoppað beint á borðið sem maður er að fást við í það og það skiptið. Jafnframt eru sumar flísarnar þannig að þær splitta blokkinni í tvo hluta, og svo eru sumar flísarnar þannig að þær þola það ekki að blokkin standi upp á endann.

Afar áhugaverður og ávandabindandi leikur, sem betur fer er ávanabindingin samt í hófi.

Á þessum þrem árum eða svo sem framkvæmdir hér á Þjórsárgötunni hafa staðið yfir hefur þurft að taka margar ákvarðanir - sumar stórar eins og hvar eldhúsið ætti að vera í húsinu - aðrar smáar eins og hvaða skrúfur ætti að nota til að festa gereftin. En nú stendur fyrir dyrum líklega einhver mikilvægasta ákvörðunin í allri sögu þessara endurbóta.

Það þarf semsagt að velja skápahöldur á eldhússkápana.

Eftir sæmilega ítarlega leit í búðum borgarinnar er niðurstaðan sú að það séu engar höldur í boði hér á landi sem mér hugnast. Sem betur fer lifum við á tímum internetsins (þrátt fyrir að netið sé auðvitað bara bóla), og því hægt um vik að leita annarsstaðar. Sem stendur eru þessir valkostir efnilegastir (þó það sé ekki einusinni víst að endanlegar skápahöldur verði valdar úr þessum hópi), og þær koma bara í einhverri röð:

• Hér er ein týpa sem er t.d. fáanleg hér. Þessi er bæði úr málmi og plasti - þó auðvitað væri gaman ef plastinu væri skipt út fyrir keramik. Ókosturinn er svo kannski verðið sem er u.þ.b. 4 dollarar pr. stykki, og svo sýnist manni að sá hluti sem mun snerta skúffuna/skápahurðina ekki breikka neitt niður - sem eykur líkurnar á að höldurnar gætu losnað.
  
   
• Næsta týpa - fáanleg hér - hefur sömuleiðis bæði kosti og ókosti. Hér er málmurinn ekki eins gull-litaður, en það er ókostur því best væri ef höldurnar myndu passa við bakaraofninn sem er með gylltum höldum. Jafnframt er höldustykkið í miðjunni einhvernveginn klunnalegra, - en á móti kemur að þessi virðist geta verið stabílli. Nú og þær eru líka enn dýrari en þessar fyrri - hátt í 6 dollarar stykkið. Kannski af því að miðhlutinn er hér úr keramik en ekki plasti.
  
   
• Svo má líka fara í hnúðana. Þessi týpa er líklega efst á lista enn sem komið er - fæst víða, t.d. hér. Kostir: getur passað við mjög margt, er með gyllta litinn - ekki of áberandi mynstur í miðjunni (ótrúlegustu myndir sem er hægt að fá á skápahöldurnar sínar), já og þær eru mun ódýrari en höldurnar hér að ofan. Sé svosem enga brjálaða galla þannig séð - en myndin er reyndar ekki nógu góð því hún sýnir ekki hvernig haldan snertir hurðina.
  
   
• Þessi tegund af hnúð kemur líka til greina, mér finnst kannski liturinn á blóminu full væminn ef eitthvað er. Þessi týpa er ódýrust af þessum fjórum, en líka minnst. Ég veit ekki hvort mér myndi finnast höldur sem eru bara 2,5 cm að þvermáli vera nógu stórar.
  
   

Þar hafið þið það, núna vitið þið hversu smámunasamur ég er þegar kemur að þessum hlutum. Ef einhver veit um a) svipaðar höldur sem fást hér á landi, eða b) einhverja góða vefsíðu með meira úrvali, þá má sá hinn sami endilega láta mig vita.

Á haustdögum 1991 settist ég á skólabekk í Háskóla Íslands til að læra viðskiptafræði. Meðal námsgreina fyrsta misserið var stærðfræði, og í fyrsta dæmatímanum byrjaði dæmatímakennarinn á því að kynna sig. Þetta var ungur piltur sem var líklega á 3. eða 4. ári í viðskiptafræði, enda algengt að eldri nemendur sæju um dæmatíma á fyrsta ári. Kynningin var á þá leið að hann sagði nafnið sitt, og sagði svo: "ef þið munið nafnið ekki þá getið þið allavega munað skammstöfunina: HMS - sem gæti útlagst sem Heimsins Mesti Sauður".

Núna 16 árum síðar kemur í ljós að þessi sami maður - Hreiðar Már Sigurðsson - er tekjuhæsti Íslendingur sem uppi hefur verið.

Kannski maður hefði átt að halda áfram í viðskiptafræðinni.