Já það var þetta með að vera duglegri að blogga.
Gönguferðirnar hafa haldið áfram, dagur 16 í röð er nú að baki. Þeir verða semsagt a.m.k. 21, og sjálfsagt held ég þessu áfram eftir það þó e.t.v. verði ekki labbitúr upp á hvern dag. En þetta er vissulega betri nýting á tíma sínum heldur en að hanga yfir sjónvarpinu.
Á þessum göngutúrum fer hausinn á manni gjarnan af stað og þá kemur ýmislegt upp úr kollinum. Þar á meðal ýmislegt tengt bók sem ég er búinn að vera að lesa og heitir "The problem with physics", en hún fjallar um þær ógöngur sem strengjafræðin eru komin út í. Vissulega má færa rök fyrir því að vísindagrein sem kemur með tilgátur sem ekki er hægt að prófa, sem t.d. ganga út á að víddir alheimsins séu í raun og veru a.m.k. 10 og kannski 26, séu á villigötum. Höfundurinn færir ágæt rök fyrir því, og bendir líka á ýmislegt spennandi sem er annað að gerast í þessum fræðum. Eins og að e.t.v. sé ljóshraðinn ekki fasti eins og Einstein sagði fyrir um.
Þetta með ljóshraðann hefur alltaf valdið mér heilabrotum. Sérstaklega sú mótsögn að fyrst ljóshraðinn væri fasti, þá þýddi það að tíminn liði ekki jafn hratt alls staðar. Sem hefði þær afleiðingar að ef geimskip legði af stað frá jörðinni, ferðaðist á ljóshraða frá jörðu í nokkur hundruð ár, sneri svo við aftur á ljóshraða og kæmi að lokum aftur til jarðar, að þá hefðu skipverjar aðeins elst um nokkur ár, en fólkið sem tæki á móti þeim á jörðinni væri mörgum kynslóðum á undan. Satt best að segja fannst mér þetta hálf óhuggleg tilhugsun, en hún venst með tímanum. Held samt að ég skilji þetta ekki alveg til fullnustu ennþá, enda er tímahugtakið sjálfsagt eitt af þeim hlutum sem okkur finnst vera fasti í þessum alheimi, þ.e. ég held að það sé innbyggt í okkur öll að finnast að tíminn ætti að líða jafn hratt alls staðar og fyrir öllum.
Það eru sjálfsagt fleiri svona ályktanir sem við drögum, en eru ekkert endilega réttar, og eru kannski að hindra framþróun á þessu sviði. Eitt af því sem ég fór að velta fyrir mér í einum göngutúrnum var einmitt þetta: það sem okkur finnast vera beinar línur, er það endilega þannig? Samkvæmt Einstein þá er þyngdaraflið reyndar að beygja rúmið þannig að beinar línur eru alls ekki beinar. Ég fór að hugsa þetta út frá samanburði við skoðanir fólks í árdaga. Þá hélt fólk að jörðin væri flöt, og spurði sig svo "en hvar endar jörðin?". Sumir héldu að ef maður sigldi nógu langt út á haf myndi maður koma að þeim stað þar sem jörðin "endaði", og þar væri bara foss niður. Í dag vitum við betur, jörðin er kúlulaga, ef við höldum sömu stefnu í eina átt þá endum við að lokum á sama stað og við byrjuðum á. Gæti sama lögmál átt við um alheiminn? Við erum jú alltaf að spyrja okkur hvar alheimurinn endar, sem er eiginlega nákvæmlega sama spurningin og fólk í árdaga spurði sig - nema þá átti spurningin við um jörðina en ekki alheiminn. En hvernig gæti þetta átt við um alheiminn? Er hann þá kúlulaga? Er hægt að komast á tiltekna staði í alheiminum á nokkra vegu: annars vegar með því að "labba eftir yfirborði" geimsins, og hins vegar með því að "bora sig í gegnum", svipað og ef við myndum stytta okkur leið til Ástralíu með því að bora gat í gegnum jörðina? Þetta er vissulega ekki fyllilega sambærilegt því það þarf ekkert að bora sig í gegnum geiminn eins og með jörðina. En áhugaverð pæling engu að síður. Ekki að ég hafi svörin við þessum pælingum á reiðum höndum, enda eru pælingarnar alveg jafn áhugaverðar eins og að finna lausnina.
Eitt af því helst sem mér finnst standa upp úr eftir að hafa stúderað þessi fræði er að þó okkur finnist alltaf eins og vísindin séu með svör við öllu á reiðum höndum, þá er það nú ekki svo. Enda væri það bjánalegt að halda að við séum eitthvað frekar með öll svörin á reiðum höndum núna en fyrir 100 árum, á þeim tíma var fullt af fólki sem fannst að vísindin hefðu fundið öll svörin en svo sjáum við hvað hefur gerst í millitíðinni. Þetta á bara eftir að halda áfram.