dabs.is

Þessa mynd tók Snorri nú bara sjálfur.

Styttist nú óðum í tveggja ára afmæli Snorra, og óhætt að segja að ýmis einkenni sem fylgi þessum aldri séu farin að gera óþyrmilega vart við sig upp á síðkastið.

Fram að þessu hefur það verið erfiðara að fara með hann á leikskólann heldur en að sækja hann, því þegar pabbi eða mamma hafa kvatt hann hefur brostið á með tárum hjá barninu, og svo massívt samviskubit hjá foreldrunum í beinu framhaldi af því. Tárin hafa nú horfið um leið og athyglin hefur beinst að öðru svo ekki er hér um að ræða djúpstæða sorg. Þetta hefur reyndar snarlagast á síðustu dögum og vikum, sérstaklega ef hann mætir beint í morgunmatinn, því þá er bara vinkað "bæ" og svo hellt sér ofan í skálina með hafragraut.

Síðastliðinn föstudag sótti ég Snorra af leikskólanum eins og oft áður, þegar við vorum svo komnir í útifötin og hugðumst halda heim á leið vildi hann fá að vera lengur og róla. Ekki vildi nú pabbi bekenna það, svo þá skellti Snorri sér í jörðina og byrjað að orga. Sem er svosem ekki í fyrsta sinn, þetta byrjaði sjálfsagt einhverntímann í sumar. Barnið var tekið í bóndabeygju og svo gekk ég af stað í humáttina að Þjórsárgötunni. Nema hvað að Snorri náði að teygja sig í gleraugu pabba síns í miðjum ekkasogunum, reif þau af mér og henti þeim inn í næsta garð!

Sem betur fer var Steini litli, 5 eða 6 ára snáði sem býr í hverfinu, að leika sér á hlaupahjólinu sínu þarna rétt hjá, svo ég bað hann að kíkja inn í garð og athuga hvort hann fyndi gleraugun. Það gekk eftir við mikil fagnaðarlæti viðstaddra, sem betur fer, enda veit ég ekki hvernig ég hefði farið að því að komast heim, hálf blindur með organdi grisling í fanginu, sem þar að auki var spriklandi af frekju.

Sem betur fer er þetta undantekningin sem sannar regluna, lang oftast er Snorri algjör engill, farinn að leika sér með kubba alveg hægri vinstri, orðaforðinn snareykst degi frá degi, og maður sér hreinlega hvernig hann fullorðnast fyrir augunum á okkur.

Og nú kann hann að taka myndir.

Hér er verið að bora fyrir sérstökum lömum sem leyfa manni að opna skápahurðina upp. Þessar lamir eru um margt dulítið sérstakar, því það er ekki hlaupið að því að fá þannig lamir sem opna skápinn almennilega. Þessar tilteknu lamir kostuðu 1500 kall parið, en það er hægt að fá þvílík mannvirki sem eiga að gera sama gagn en kosta litlar 10-15 þúsund spesíur.

Eins og mátt hefur merkja á bloggleysi síðustu daga vikna, þá hefur nóg verið að gera á Þjórsárgötunni. Nú er semsagt búið að lakka skápahurðirnar fyrir eldhús- og baðherbergisskápana, og nokkrar hurðir meira að segja komnar upp. Þetta hefur þýtt nokkrar lakk-sessjónir, enda eru hurðirnar samtals 27 (3 hurðir inni á baði, 5 skúffuhurðir, 8 gluggahurðir og svo rest hefðbundnar skápahurðir), og þar sem hver um sig er lökkuð samtals 5 sinnum gerir þetta 135 einingar í það heila. Reyndar er síðasta gluggahurðin ólökkuð, því hún er ekki komin í hús, þar sem ein hurð brotnaði á leið til landsins.

Þessar lökkunarsessjónir hafa haft skemmtilega hliðarverkun: ég er búinn að hlusta talsvert á útvarp. Meðal áhugaverðra þátta sem ég hef hlustað á eru:

• Endurflutningur á þáttunum Bylting Bítlanna með Ingólfi Margeirssyni, þessir þættir eru alveg jafn mikil snilld í dag eins og þeir voru fyrir rúmlega 10 árum síðan þegar þeir voru frumfluttir.
• Uppruni tegundanna - í gær var fjallað um Bob Dylan og fyrstu ár hans. Dylan er ekki efstur á blaði hjá mér þegar ég á að telja upp uppáhaldsflytjendur, en hann er samt sem áður góður. Þátturinn var það sömuleiðis, því þáttastjórnandinn flutti lög stundum tvisvar, fyrst með upphaflegum flytjanda og svo með Dylan. Jafnframt kom hann með áhugaverða punkta eins og að lagið Scarborough Fair væri alls ekki eftir Simon og Garfunkel, heldur væri það gamalt breskt þjóðlag (fólk verður bara að hlusta á þáttinn til að skilja tenginguna við Dylan).
• Geymt en ekki gleymt - þátturinn sem ég hlustaði á fjallaði um hljómsveitina Lítið eitt. Meðal annars voru flutt nokkur lög við texta eftir Val nokkurn Óskarsson hirðskáld Smaladrengjanna.
• Einhver þáttur í umsjón Megasar um kántrísöngvara frá fyrri hluta síðustu aldar, þar heyrði ég m.a. lag sem hljómaði nákvæmlega eins og Yodelblues.
• Talsvert af tónleikaþáttum í umsjá Andreu Jónsdóttur - m.a. með hljómsveitinni Fratellis, sem eiga hið ágæta lag Whistle for the Choir sem talsvert hefur verið spilað upp á síðkastið. Þeir eru nú ekki jafn góðir á sviði eins og í stúdíói, a.m.k. var það mín upplifun eftir að hafa hlustað á tónleika með þeim.
• Þættir um furðufugla í tónlist, þar erum við að tala um gaura eins og Phil Spector og fleiri stórundarlega karaktera í tónlist.
• Síðast en ekki síst má nefna þáttinn Íslenskar goðsagnir sem Bjössi í Mínus er farinn af stað með, en þeir munu fjalla um áhugaverða íslenska tónlistarmenn. Fyrstu tveir þættirnir fjölluðu um Rúnar Gunnarsson. Margt áhugavert sem kom fram í þeim þáttum, hann t.d. spilaði lag sem ég hafði aldrei heyrt áður með Rúnari en það var víst tekið upp örfáum mánuðum áður en hann dó. Rúnar hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér, Gvendur á Eyrinni var t.a.m. eitt af fyrstu lögunum sem ég lærði að spila á gítar. Það er því óhætt að segja að þáttunum hafi verið tekið fagnandi, og ég neita því ekki að ég komst við þegar var sagt frá því hvernig ævi Rúnars endaði.

Nokkrar skápahurðir komnar á sinn stað, fleiri bíða svo þess að verða skrúfaðar á sinn stað. Takið svo eftir skápahöldunum sem tókst loksins að velja. Það skal jafnframt tekið fram að enn á eftir að lakka listana sem eru fyrir ofan skápana. Fyrir ruslaskápnum er svo ennþá skápahurð af eldri gerðinni en það stendur til bóta.

En aftur að framkvæmdun. Þegar vinnu við skáparhurðirnar lýkur svo tekur við að leggja parket. Það er semsagt loksins búið að velja það og er meira að segja komið í hús.