dabs.is

Að verða tölvunörd

Mon, 06 Jun 2011 14:20:46 GMT

Stundum rekst maður á greinar eða bloggfærslur eftir fólk sem varð nörd snemma. Fékk kannski einhverja frumstæða vél frá foreldrum sínum, fór að hakka og varð ástfangið af þessu fyrirbæri.

Svona var það nú aldeilis ekki í mínu tilfelli.

Tölvum kynntist ég vissulega í æsku. Ég man að við fengum lánaða leikjatölvu einhversstaðar frá, og Bjössi frændi kunni einhverjar skipanir sem var hægt að keyra á henni. Ég gat ekki séð hvað var svona merkilegt við þær. Ég man ekki einusinni hvort ég spilaði eitthvað á þessa tölvu. Sjálfsagt eitthvað. En að forrita á hana, ekki til í dæminu.

Tölvuspil voru vissulega vinsæl í skólanum á sínum tíma: Donkey Kong Jr. var t.d. mitt uppáhaldsspil. En þetta var jú bara nákvæmlega það: spil, með 5 tökkum til að stýra apanum, og tveir takkar til að velja á milli erfiðleikastiga. Voða lítið hægt að forrita kvikindið.

Svo lærðum við aðeins á tölvur í skólanum: á gamaldags IBM hlunk með floppydiskadrifi. Rósa var að kenna okkur að búa til skrár og afrita skrár. Ég sá ekki pointið. Og að ætla að forrita eitthvað á þessar vélar? Datt það ekki einusinni í hug. Á þeim var einhver golfleikur sem var stundum gaman að spila, en samt tæpast fyrirhafnarinnar virði.

Svo fór ég í FB. Jú þar voru einhverjar tölvur, en ég var ekkert mikið að fylgjast með þeim. Var reyndar ekkert sérstaklega hrifinn af þessu rafmagnsdóti öllu saman. Frægt er þegar ég mætti í stöðupróf í vélritun með gömlu ritvélina sem ég hafði lært á í grunnskóla, þær sem kenndu vélritun í skólanum minntust á þetta við mig mörgum árum síðar og hlógu enn að þessu (þetta kom þó ekki í veg fyrir að ég fengi 10 á prófinu). Á þeim tíma voru rafmagnsritvélar að ryðja sér til rúms, sumir lentu m.a.s. í vandræðum því stundum hafði sú ekki undan innslættinum. Ég var lítt hrifinn af þessu nýmóðins drasli, og notaði bara þessar gömlu góðu mekanísku.

Svipað var þegar ég byrjaði í HÍ. Mér fannst eiginlega best að skrifa bara ritgerðir á pappír, helst handskrifaðar (sumar þeirra á ég ennþá). Ég man að fólk var eitthvað farið að tala um eitthvað nýmóðins fyrirbæri: internetið. Mér gat ekki verið meira sama.

Ég hætti í HÍ og fór að vinna hjá Erninum í fullu starfi. Nokkru eftir það dúkkaði þessi skipulagsþörf upp hjá mér, og ég fór eitthvað að vinna að því að skipuleggja lagerinn eins og ég skrifaði um forðum daga. Þá skyndilega fór eitthvað aðeins að rofa til. Ég hafði jú notað sölukerfið sem var bara gamalt DOS kerfi, og ég sá að það var hægt að breyta því þannig að lagerkerfið sýndi staðsetningu hlutar. Eitthvað kviknaði þegar ég fattaði það. Svo komst ég líka að því að sum kerfanna voru læst nema fyrir stjórnendur og eigendur. Þá kom forvitnispúkinn upp í mér og þrjóskan hjálpaði til, og mér tókst að hakka mig inn í eitt kerfið. Fann reyndar engar merkilegar upplýsingar þar, en að hafa náð að hakka sig inn var ákveðið afrek.

Næst lá leiðin til Söngmálastjóra Þjóðkirkjunnar, þar sem ég starfaði sem ritari. Vissulega þurfti ég að vinna við tölvu þar, mest reyndar við ritvinnslu. Á meðan var þetta með tölvurnar að gerjast hjá mér, og braust svo að lokum út þegar ég ákvað að skrá mig í TVÍ. Ákvað að kaupa mér kennslubók í C++, og las fyrstu kaflana í henni mánuðina áður en skólinn byrjaði, eða þangað til ég hætti að skilja hvað var verið að tala um.

Þegar ég byrjaði þar var ég semsagt með frekar litla þekkingu á tölvum, hafði eitthvað fiktað mig áfram, vissi tæpast ennþá almennilega hver munurinn á Mac og PC væri, og kunni held ég ekki að hægrismella á PC vélum. En þarna var líka ekki aftur snúið.

Sumsé, það er ekki eins og þetta sé eitthvað sem liggi fyrir fólki frá fyrsta degi. Nema náttúrulega að ég sé undantekningin. Það væri svosem ekki í fyrsta skipti að það kæmi í ljós að ég sé ekki eins og fólk er flest.

En það eru nú fæstir hvort eð er.

Það sem við elskum að hata

Tue, 05 Apr 2011 22:46:53 GMT

Akkúrat. Icesave.

Mér leiðist allt gífuryrðatal í þessu máli. Tal um landráð, skuldaánauð, íslensk börn í fjötrum í breskum námum og þar fram eftir götunum. Það hlýtur að vera hægt að ræða þetta með opnum huga fyrir báðum leiðum. Sem betur fer hefur þeim fjölgað undanfarna daga sem hafa rætt málin á rólegu nótunum.

Það eru nokkrar spurningar að brjótast um í hausnum á mér, svona nokkrum dögum fyrir kosningar. Þið megið ráða á hvorn veginn þið túlkið þessar spurningar, en ég er ennþá óákveðinn með hvað ég kýs:

Getur það á einhvern hátt talist ásættanlegt að stjórnvöld hafi tryggt íslenskar innistæður að fullu, en ekki erlendar?
Þó við samþykkjum samninginn, verður ekki samt um ósamræmi að ræða? Samkvæmt honum borgum við bara til baka að hámarki 20.887 evrur af innistæðum B&H, en íslenskar innistæður voru tryggðar upp í topp. Restin fellur þá á skattgreiðendur í Bretlandi og Hollandi ekki satt?
Er það ekki fyrst og fremst skylda íslenskra stjórnvalda að tryggja að íslenskt samfélag verði ekki fyrir alvarlegum skakkaföllum? Voru íslensk stjórnvöld því ekki í fullum rétti að gera þær ráðstafanir sem þurfti til að tryggja að ekki skapaðist öngþveiti hér á landi í byrjun október 2008?
Ef samningurinn verður felldur, og þrotabú Landsbankans fer að greiða út forgangskröfur, hvað gerist þá? Hvert fara þeir peningar, sem samkvæmt samningnum fara til breskra yfirvalda?
Af hverju voru íslensk stjórnvöld að tryggja íslenskar innistæður að fullu? Hvers vegna ekki bara 20.887 evrur eins og lög gera ráð fyrir? Hverjir högnuðust mest á þessari ákvörðun? Og hverjir töpuðu mest á henni?
Getur innistæðutryggingakerfið yfirhöfuð gengið upp? Er eitthvað réttlæti í því að ég geti (í prinsippinu) stofnað/keypt banka, rekið hann eins og mér sýnist, og ef hann fer á hausinn er það skylda ríkisins að redda málunum?
Af hverju var grein 8 felld út úr Icesave III samningunum? (Ég man reyndar ekki númer hvað hún var nákvæmlega, en það var grein sem fjallaði um að það ætti að halda áfram rannsókn á tilurð reikninganna eða eitthvað í þá áttina. Biðst forláts á ónákvæmninni).
Er á einhvern hátt sanngjarnt að íslenskur almenningur þurfi að taka skellinn vegna ævintýramennsku Landsbankamanna?
Er eitthvað sanngjarnara að skattgreiðendur í Bretlandi og Hollandi þurfi að gera það?
Fyrst menn voru svona stutt frá því að færa Icesave undir breska lögsögu, af hverju þá ekki að gera það bara eftirá?
Nú lítur út fyrir að greiðslubyrðin fyrir ríkissjóð verði bærileg EF gengi krónunnar helst óbreytt eða styrkist, en versni allverulega annars. Er þessi óvissa ásættanleg? Er ekki borðleggjandi að gengið mun falla í ljósi eftirfarandi: a) skuldastaða og þar af leiðandi gjaldeyrisþörf Orkuveitu Reykjavíkur, b) gjaldeyrishöft og tilvonandi flótti fjármagnseigenda úr landi þegar þau verða afnumin með tilheyrandi gengisfalli krónunnar. Hvar er óvissan af hálfu B&H?
"Það er hvort eð er svo mikið sem á okkur hefur dunið að þessir 32 milljarðar sem þetta kostar okkur í besta falli eru bara smáaurar í samanburði". Síðan hvenær eru það rök að samþykkja samning af því að margt fleira verra hefur dunið á manni?
Geta Íslendingar komist upp með að hafa haldið því fram trekk í trekk á fyrri hluta árs 2008 að bankakerfið væri traust, en jafnvel þó svo það yrði fyrir skakkaföllum væru innistæður alltaf tryggðar upp í topp, og standa svo ekki við það þegar á hólminn er komið?
Og síðast en ekki síst: hvað gerðist nákvæmlega í byrjun október 2008? Hverju nákvæmlega breyttu neyðarlögin? Var innistæðueigendum Landsbankans mismunað?

Kannski er ég svona mikill nískupúki...

Thu, 27 Jan 2011 21:46:21 GMT

Myndinni stal ég blákalt af þessari síðu, hún er reyndar niðri sem stendur, kannski hefur eigandinn ekki tímt að borga reikninginn fyrir hýsinguna?

... en mér finnst bara alls ekkert í lagi að kasta frá sér fjárfestingu upp á 200 milljónir, og þá skiptir engu máli hvort um sé að ræða fjárfestingu í stjórnlagaþingi eða einhverju öðru. Sérstaklega ekki þegar maður veður ekki beinlínis í peningum, og varla heldur þó svo væri. Mér finnst þetta ámóta og ef maður keypti sér bíl upp á 2 milljónir, en kæmist svo að því þegar heim væri komið að það væri rispa á honum og því þyrfti að henda honum. Sumir kynnu að segja að 200 milljónir séu ekki mikil upphæð í ljósi þess hve miklu ríkið veltir á hverju ári. Við þá sem því halda fram vil ég benda á að rabba við þá sem þurfa að þola niðurskurð upp á 200 milljónir, eins og ýmsar heilbrigðisstofnanir, og athuga hvort þeim finnst 200 milljónir ekki líka bara smotterí.

Í umræðunni hefur mest verið talað um prinsipp, að svona kosningar verði að vera hafnar yfir allan vafa. Í prinsippinu getur maður látið prinsipp kosta hvað sem er, en slíkt gengur ekki í praxís. Hvað ef kosningin hefði kostað 2 milljarða? En 20 milljarða? Það eru mörk einhversstaðar, og fyrir mína parta liggja þau talsvert neðar en 200 milljónir. Vissulega þarf að vanda til verka þegar er kosið. En ef það á að henda fjárfestingu upp á 200 milljónir, þá finnst mér að það þurfi að vera verulega góðar ástæður fyrir því. Þær ástæður hef ég ekki heyrt ennþá.

Af söng- og söngvakeppnum

Sat, 06 Feb 2010 22:39:13 GMT

Myndin tengist efni pistilsins, en á afar óbeinan og lúmskan hátt.

Þegar ég var ungur og vitlaus og að klára 2. árið mitt í FB ákvað ég að taka þátt í Söngkeppni framhaldsskólanna. Var reyndar eitthvað smeykur við að taka þátt einn, og því fékk ég þá félaga Óskar og Stebba til að mynda með mér sönghópinn Simon og Garfield. En kannski var sá hópur bara myndaður í hausnum á mér, í öllu falli endaði það þannig að ég var eini meðlimur sönghópsins.

Fyrsta æfingin fór fram í einhverju æfingahúsnæði í Garðabænum. Hljómsveitin Sjöund frá Vestmannaeyjum spilaði undir, og á þeim tíma var ég ekki búinn að venja mig á að vera of seinn og mætti því aðeins snemma, kannski ekki annað mögulegt verandi á strætó. Þeir félagar hins vegar voru greinilega búnir að taka upp stundvísi poppara, svo ég þurfti að bíða eitthvað úti í kuldanum áður en þeir mættu. Þar sem ég stóð þarna inni í myrku húsasundi í skuggalegu hverfi í Garðabænum í myrkri og kulda, hríðskjálfandi, sé ég að í hlað rennir bíll. Í honum sat hugguleg dökkhærð stúlka sem spurði hvort ég væri að fara að mæta á æfingu fyrir söngkeppnina, og bauð mér að bíða í bílnum þangað til hljómsveitin mætti á svæðið. Sem ég og þáði með þökkum.

Svo mætir hljómsveitin skömmu síðar, og æfingin gat hafist. Mig minnir að ég hafi byrjað (en það er þó ekki víst, enda er þetta frá þeim tíma þegar ég var í ruglinu), og mér tókst einhvernveginn að bögglast í gegnum lagið sem ég söng (lagið Allt með Nýdönsk) en með herkjum þó. Svo var komið að stúlkunni sem var svo elskuleg að bjóða mér að bíða í bílnum með sér.

Ég get alveg lofað því að þessum 3-4 mínútum gleymi ég aldrei. Frá því að gítarleikarinn byrjaði að plokka Cmoll hljóminn, þegar fyrsta línan hljómaði: "Allt er svo eymdarlegt án þín hér....", og þegar hin hljóðfærin komu svo inn. Allt hjálpaðist að við að gera þetta vel heppnað augnablik. Bæði var að Sjöund samanstóð af ákaflega vel spilandi hljóðfæraleikurum, hljómborðsleikarinn hafði til umráða ágætis eftirlíkingu af Hammond orgeli, og það sem mestu máli skiptir: söngkonan var góð. Mjög góð. Hreinlega alveg frábær. Lagið heitir "Án þín", var upphaflega flutt af Trúbrot (í þessari útsetningu) og varð mikið spilað næstu misserin, en ég var að heyra það í fyrsta skipti þarna, sem var ekki til að minnka áhrifin.

Söngkonan heitir Hera Björk, hún vann að sjálfsögðu keppnina í FB þetta árið, og það var svo bara hending að hún skyldi ekki vinna aðalkeppnina sömuleiðis.

Og svo var hún að vinna undankeppni Eurovision hér heima núna í kvöld.

Ef vel gengur hjá henni úti í Noregi í vor, þá gæti ég alveg trúað henni til að vinna aðalkeppnina. Þá fyrst þarf nú að fara að tala um niðurskurð hjá RÚV og ríkinu.

Um orkuskipti

Sun, 29 Nov 2009 14:56:28 GMT

Mynd af traktor, svona fyrir þá sem hafa aldrei séð þessi fyrirbæri.

Nú er iðnaðarráðuneytið að vinna að áætlun um orkuskipti, þ.e. að skipta úr innfluttum orkugjöfum fyrir bíla og önnur farartæki yfir í innlenda orkugjafa. Ég hef ekki séð þessa áætlun, og veit ekki hvort hún er einusinni tilbúin, en ég fagna því að sjálfsögðu gríðarlega að þessi vinna sé í gangi.

Mér hefur þó alltaf þótt merkilegt þegar fólk hefur verið að tjá sig um þessi mál, og haldið því fram að við ættum að skipta yfir í rafmagnsbíla. "In theory" hljómar það mjög lógískt, en í praxís myndum við semsagt þurfa að skipta út 181.000 bensínbílum (og þá eru dísilbílarnir ótaldir). Í ljósi þess hve hratt rafmagnsbílar hafa verið innleiddir hingað til (þeir eru innan við 10 núna á landinu), og hversu lítið verður væntanlega flutt inn af hvers konar bílum á næstunni (við erum jú blönk), þá er fyrirséð að þessi endurnýjun muni taka langan tíma, mun lengri tíma en ég tel að við höfum. Persónulega vildi ég frekar sjá áætlun sem gengi út á að ráðast að þessu bensínbílafjalli úr nokkrum áttum: hluta flotans yrði skipt út fyrir rafmagnsbíla, hluta flotans fyrir metanbíla, hluta flotans yrði breytt þannig að þeir gangi á alkóhóli, og afgangurinn myndi ganga á öðrum orkugjöfum (samblandi af bensíni og alkóhóli, vetni mögulega, bílar knúnir þrýstilofti o.s.frv.).

En ef menn vilja virkilega fara út í að breyta farartækjum þannig að þau gangi fyrir rafmagni er tvímælalaust eitt sem ætti að einbeita sér að: traktorar. Þeir ferðast sjaldnast mjög langt í burtu frá aðsetri sínu og því þarf ekki að hafa miklar áhyggjur af langdrægi þeirra, í langflestum tilfellum gætu þeir bara keyrt heim þegar hleðslan er að verða búin án þess að þar verði um langa vegalengd að ræða. Best væri líklega ef þeim yrði breytt þannig að í þá yrðu settar útskiptanlegar rafhlöður, þ.e. pakki sem væri hægt með einföldum hætti að skipta út og setja nýjan fullhlaðinn í staðinn. Þar að auki eru rafmótorar mun öflugri en sprengihreyflar við lítinn snúning sem hentar vel. Og fjöldinn? Samkvæmt Umferðarstofu eru um 11.500 traktorar skráðir á landinu öllu - langflestir knúðir dísilolíu - og 11.500 er jú mun viðráðanlegri tala heldur en 181.000.

Svona traktorar eru að sjálfsögðu til nú þegar, en virðast að mestu vera í minni kantinum. Það væri áhugavert ef svona tilraun yrði gerð, kannski ætti þetta að vera næsta verkefni hjá nemendum HR?

Myndir úr fæðingarorlofi

Fri, 16 Oct 2009 12:17:39 GMT

Það verður ekki annað sagt um þann stutta en að hann sé tætirófa.

Sá eldri veit hins vegar að maður þarf ekkert að vera hræddur við C++.

Pælingar í fæðingarorlofi

Thu, 15 Oct 2009 14:15:58 GMT

Myndin tengist efni pistilsins allverulega.

Nú er ég búinn að vera í fæðingarorlofi í tæpan mánuð. Þá finnur maður sér ýmislegt til dundurs þegar sá stutti tekur lúr. Síðustu daga er ég t.d. búinn að vera að læra hvernig maður leysir Rubik töfrateningana, en það má finna greinargóðar lýsingar á því á YouTube (og víðar).

Aðferðin sem notuð er er í sjálfu sér ekkert flókin. Í stuttu máli er verið að nota reiknirit (algorithma) til að leysa minni vandamál: hvernig kem ég tilteknum kubb af einum stað yfir á annan réttari? Þessi reiknirit eiga það sameiginlegt að þau leysa ekki teninginn ein og sér, sum þeirra líta meira að segja út fyrir að þau séu að rugla öllu sem áður var gert. En sé þeim beitt í réttri röð og á réttum stöðum endar það á því að maður endar með Rubik kubb þar sem allar hliðarnar eru af sama lit.

Sama gerist auðvitað við lausn á nánast hvaða vandamálum sem er: oftast þarf að brjóta vandamálið niður í smærri einingar, leysa svo sérhvert af þessum minni vandamálum (hugsanlega með því að brjóta þau sjálf niður og svo koll af kolli), þangað til verkinu er lokið.

Núna nýverið átti ég í rökræðum við álverssinna um það hvað mætti gera til að skapa atvinnu hjá Reyknesingum og Húsvíkingum, ég benti honum á síðasta pistilinn sem ég skrifaði, og hann kom með hið klassíska svar: "Þetta leysir ekkert atvinnuleysisvandann á þessum stöðum!". Auðvitað ekki, af nákvæmlega þeirri ástæðu sem ég tala um hér að ofan: það er ekkert sem segir að það sé bara til ein og nákvæmlega ein lausn á vandamálinu. Ef annaðhvort Húsvíkingar eða Reyknesingar myndu taka áburðarverksmiðju upp á sína arma myndi það vissulega ekki leysa allan vanda þeirra í snarhasti. En að kvarta yfir því er eins og að kvarta við smiði sem væru að smíða hús, og þegar þeir væru búnir að steypa grunninn: "en þetta er ekkert nóg! Húsið er ekki tilbúið!". Mikið rétt, maður tekur eitt skref í einu. Og því minni sem skrefin eru, þeim mun meiri líkur eru á að maður nái að stíga þau.

Eitthvað annað

Sun, 11 Oct 2009 22:26:17 GMT

Sigmundur Einarsson skrifar ágæta grein um orku vegna álvera á Bakka og í Helguvík. Hún ætti eiginlega að vera skyldulesning fyrir alla þá sem láta sig þessi mál varða. Eftir lestur greinarinnar ætti að vera ljóst að hugmyndir um að reisa álver á þessum tveim stöðum eru ekki að gera sig, klárlega ekki af þeirri stærð sem talað er um að sé nauðsynleg til að álverin geti borið sig, og af hverju ættu menn að vera að reisa minni álver sem ekki geta borið sig?

Þá er spurningin: hvað annað? Ekki viljum við að Húsvíkingar og Reyknesingar hafi enga vinnu (og reyndar óska ég engum þess að vera atvinnulaus).

Heimild: Hagstofa Íslands

Ég mæli með því að við skoðum einfaldlega efnahagsreikning Íslands: hvað erum við að flytja inn, og getum við framleitt eitthvað af því sjálf? Bensín og olía koma þar fljótlega upp í hugann, ég hef fjallað um það áður og mun fjalla betur um það síðar. Hér ætla ég að stinga upp á öðru sem væri sjálfsagt hægt að gera í staðinn, hvort sem er á Húsavík eða í Helguvík: framleiða áburð.

Á síðustu tveim árum höfum við flutt inn á milli 60 og 70 þúsund tonn af áburði, árið 2007 fyrir u.þ.b. 1,5 milljarða króna, en í fyrra fyrir tæplega 3,3 milljarða (sjá mynd). Þetta er merkilegt í ljósi þess að hér á árum áður var áburður framleiddur hér á landi, en áburðarverksmiðjan var lögð niður, líklega mest vegna staðsetningarinnar - án þess að ég viti það þó fyrir víst.

Hér er semsagt greinilega tækifæri til að spara innkaup sem kosta jú dýrmætan gjaldeyri. Það er því tilvalið fyrir annaðhvort sveitarfélagið að setja á stofn áburðarverksmiðju.

En myndi ekki þessi framleiðsla kosta orku?

Jú vissulega. Þar komum við að hinum punktinum í þessum pistli: þar mætti nýta vindorku. Eða það held ég a.m.k., ég skal viðurkenna að ég þekki ekki ferlið við að búa til köfnunarefnisáburð nægjanlega vel. Ég veit þó að þarna er notaður svokallaður Haber Process, en þá er köfnunarefni (nitur) unnið úr andrúmsloftinu. Við vinnsluna kemur við sögu vetni, og þegar áburður er framleiddur erlendis er vetnið yfirleitt fengið úr jarðgasi. Við ættum hins vegar að geta unnið þetta vetni með rafgreiningu á vatni, þ.e. okkar ferli ætti að geta verið algjörlega óháð jarðefnaeldsneyti. Þar að auki tel ég að við ættum að geta sett upp vindmyllur, og nýtt svo orkuna frá þeim á meðan vindur blæs til að búa til áburð. Þetta er ekki hægt t.d. í álverum, því þau krefjast þess að hafa stöðugan aðgang að orku, og slíku geta vindmyllur ekki lofað. Ég endurtek að ég hef það ekki 100% staðfest að þessi tiltekna vinnsluaðferð geti nýtt sér óstöðuga vindorku, og þeir sem vita betur mættu gjarnan annaðhvort leiðrétt mig eða staðfest þetta.

Sem betur fer eru sumir að velta fyrir sér áburðarframleiðslu hér á landi, sjá t.d. hér: http://www.feykir.is/archives/155.

Bölmóður

Thu, 01 Oct 2009 23:21:34 GMT

Það kann að hljóma undarlega svona á þessum síðustu og verstu tímum, en ég er mjög bjartsýnn á framtíð Íslands.

(Þ.e. að því gefnu að við hættum að berast á banaspjótum eins og upp sé runnin Sturlungaöld hin síðari).

Ástæðan er þessi tafla (sem ég fann hér):

en hún sýnir hvaða lönd eru minnst háð jarðefnaeldsneyti. Maður vissi það svosem að við værum mun betur stödd hvað það varðar heldur en margar aðrar þjóðir, en að við værum á toppnum hafði ég ekki gert mér grein fyrir. Það þýðir að af öllum þjóðum heims erum við best í stakk búin til að takast á við þetta vandamál. Ég sannfærist æ meir um að olíutoppurinn (Peak Oil) muni hafa mikil áhrif til hins verra á lífskjör fólks í framtíðinni, og þau lönd sem ná að verða óháð olíu (og öðrum jarðefnaorkugjöfum eins og kolum og gasi) muni koma best út þegar það fer virkilega að hafa áhrif.

Jafnframt er ég sannfærður um að olían og kreppan séu nátengdar, hækkandi olíuverð hafi þau áhrif að stuðla að kreppu, kreppa stuðli að lækkandi olíuverði, það stuðli að efnahagsbata sem stuðli að hækkandi olíuverði sem svo aftur stuðli að kreppu etc. Mér finnst því mjög líklegt að efnahagsástandið á komandi árum verði sérkennileg rússíbanareið og að það sé í raun engin leið að spá fyrir um framvindu mála með nokkurri vissu.

Mér finnst líka að við ættum að gera allt sem í okkar valdi stendur til að lækka þessi 27 prósent eins mikið niður og hægt er, helst niður í 0 þó það sé kannski óskhyggja. Þar tel ég að við ættum að byrja á bílaflotanum, þó svo að það sé reyndar ekki stærsti bitinn. Þeir 180 þúsund bensínknúnu bílar sem við eigum eyða tæplega 160 þúsund tonnum af bensíni á ári (151 þúsund tonn árið 2008, meira árin á undan), en aðal eyðslan á jarðefnaeldsneyti er hjá fiskiskipaflotanum. Ég tel þó best að byrja þar því það er vel viðráðanlegt. Ólíkt því sem svo mikið er haldið á lofti tel ég samt ekki að lausnin felist í rafbílavæðingu - ég sé ekki hvernig við eigum að skipta út bílaflota upp á 180 þúsund yfir í rafbíla nema með gríðarlegum tilkostnaði, og kostnaðurinn við það myndi einfaldlega þurrka út allan efnahagslegan ávinning af því að þurfa ekki að kaupa allt þetta bensín. Ónei, við ættum frekar að breyta bílaflotanum þannig að hann gangi á alkóhóli eins og ég hef áður lýst. Að sjálfsögðu ætti svo að styða við bakið á þeim sem kjósa að fara út í raf- eða metanbíla, en ég sé það bara ekki sem einhverja heildarlausn, miklu frekar sem hluta úr púslinu.

I'll be back

Wed, 09 Sep 2009 18:30:29 GMT

Þessi mynd tengist efni pistilsins lítið sem ekkert.

Þar sem nú stendur yfir lokaprófið í áfanganum sem ég var að ljúka við að kenna er tilvalið að byrja aðeins að blogga aftur.

Mörgum hefur orðið tíðrætt um verðtryggingu lána, afskriftir og annað því tengt. Nú ætla ég ekki að taka afstöðu til þess hvort eigi að afskrifa hluta þeirra lána sem hækkað hafa, hvort það sé sanngjarnt gagnvart þeim sem ekki hafa skuldað, nú eða gagnvart þeim sem lifðu spart annarsvegar og þeim sem tóku þátt í gróðærinu hins vegar. Sjálfsagt er ekki til neitt einfalt svar við því hvað sé sanngjarnt eða skynsamt í þeim efnum.

En ég hef verið að velta fyrir mér með útreikningana á vísitölunni sem liggur að baki verðtryggðum lánum. Segjum að það sé Hagstofan sem sjái um að reikna út þessar tölur (kannski er það einhver allt annar aðili, skiptir ekki öllu máli). Og segjum að um áramótin 2007/2008 hafi þar verið framkvæmt uppfærsla á hugbúnaðinum sem sér um að reikna þetta út, nema hvað að í hugbúnaðinum hafi reynst galli sem gerði það að verkum að vísitalan var reiknuð 30% of hátt. Hins vegar tók enginn eftir þessu á þeim tíma, en svo þegar menn fóru fyrir slysni að reikna vísitöluna upp á nýtt í höndunum hafi menn rekið augun í að útreikningarnir voru gallaðir.

Hvað myndu menn gera? Láta sem ekkert sé? Eða yrði vísitalan færð til baka?

Og er þetta eitthvað svipað og hefur verið að gerast hjá okkur síðustu mánuði og misseri?

Verðbólga og vísitala eru jú bara mannanna verk, og það hvernig við reiknum þessa hluti er algjörlega skilgreiningaratriði. Ég veit ekki til þess að það sé nokkuð heilagt í þeim efnum.