Sigmundur Einarsson skrifar ágæta grein um orku vegna álvera á Bakka og í Helguvík. Hún ætti eiginlega að vera skyldulesning fyrir alla þá sem láta sig þessi mál varða. Eftir lestur greinarinnar ætti að vera ljóst að hugmyndir um að reisa álver á þessum tveim stöðum eru ekki að gera sig, klárlega ekki af þeirri stærð sem talað er um að sé nauðsynleg til að álverin geti borið sig, og af hverju ættu menn að vera að reisa minni álver sem ekki geta borið sig?
Þá er spurningin: hvað annað? Ekki viljum við að Húsvíkingar og Reyknesingar hafi enga vinnu (og reyndar óska ég engum þess að vera atvinnulaus).
Ég mæli með því að við skoðum einfaldlega efnahagsreikning Íslands: hvað erum við að flytja inn, og getum við framleitt eitthvað af því sjálf? Bensín og olía koma þar fljótlega upp í hugann, ég hef fjallað um það áður og mun fjalla betur um það síðar. Hér ætla ég að stinga upp á öðru sem væri sjálfsagt hægt að gera í staðinn, hvort sem er á Húsavík eða í Helguvík: framleiða áburð.
Á síðustu tveim árum höfum við flutt inn á milli 60 og 70 þúsund tonn af áburði, árið 2007 fyrir u.þ.b. 1,5 milljarða króna, en í fyrra fyrir tæplega 3,3 milljarða (sjá mynd). Þetta er merkilegt í ljósi þess að hér á árum áður var áburður framleiddur hér á landi, en áburðarverksmiðjan var lögð niður, líklega mest vegna staðsetningarinnar - án þess að ég viti það þó fyrir víst.
Hér er semsagt greinilega tækifæri til að spara innkaup sem kosta jú dýrmætan gjaldeyri. Það er því tilvalið fyrir annaðhvort sveitarfélagið að setja á stofn áburðarverksmiðju.
En myndi ekki þessi framleiðsla kosta orku?
Jú vissulega. Þar komum við að hinum punktinum í þessum pistli: þar mætti nýta vindorku. Eða það held ég a.m.k., ég skal viðurkenna að ég þekki ekki ferlið við að búa til köfnunarefnisáburð nægjanlega vel. Ég veit þó að þarna er notaður svokallaður Haber Process, en þá er köfnunarefni (nitur) unnið úr andrúmsloftinu. Við vinnsluna kemur við sögu vetni, og þegar áburður er framleiddur erlendis er vetnið yfirleitt fengið úr jarðgasi. Við ættum hins vegar að geta unnið þetta vetni með rafgreiningu á vatni, þ.e. okkar ferli ætti að geta verið algjörlega óháð jarðefnaeldsneyti. Þar að auki tel ég að við ættum að geta sett upp vindmyllur, og nýtt svo orkuna frá þeim á meðan vindur blæs til að búa til áburð. Þetta er ekki hægt t.d. í álverum, því þau krefjast þess að hafa stöðugan aðgang að orku, og slíku geta vindmyllur ekki lofað. Ég endurtek að ég hef það ekki 100% staðfest að þessi tiltekna vinnsluaðferð geti nýtt sér óstöðuga vindorku, og þeir sem vita betur mættu gjarnan annaðhvort leiðrétt mig eða staðfest þetta.
Sem betur fer eru sumir að velta fyrir sér áburðarframleiðslu hér á landi, sjá t.d. hér: http://www.feykir.is/archives/155.